Cen­zu­ra w lite­ra­tu­rze nadal jest zja­wi­skiem powszech­nie widocz­nym. Ze sprze­da­ży wyco­fy­wa­ne są książ­ki pisa­ne kil­ka­dzie­siąt lat temu, któ­rych treść może dziś obra­żać pew­ne gru­py spo­łecz­ne, ze szkol­nych biblio­tek zni­ka­ją tek­sty nie­wy­god­ne bądź poten­cjal­nie krzyw­dzą­ce wraż­li­we dzie­cię­ce umy­sły, tu i ówdzie poja­wią się gru­py oszo­ło­mów palą­cych na sto­sach lite­rac­kie dzie­ła róż­nej wagi, aby w ten jak­że świa­tły i naj­zu­peł­niej prze­my­śla­ny spo­sób zama­ni­fe­sto­wać swo­ją ide­olo­gię, reli­gię czy cokol­wiek inne­go. Bar­dzo waż­ne jest uświa­da­mia­nie ludzi, jak nie­wła­ści­wym i nie­bez­piecz­nym zja­wi­skiem jest cen­zu­ra. Coś, co zaczy­na się nie­win­nie bar­dzo szyb­ko może prze­obra­zić się w prze­ra­ża­ją­cą tragedię.