Jeśli kie­dy­kol­wiek zasta­na­wia­li­ście się, jak wyglą­da­ła­by „Boska kome­dia”, gdy­by Dan­te miał dok­to­rat, nie­zdro­we przy­wią­za­nie do deadline’ów i skłon­ność do hiper­ana­li­zy wła­snych wybo­rów życio­wych – „Kata­ba­za” jest wła­śnie tym lite­rac­kim eks­pe­ry­men­tem, na któ­ry cze­ka­li­ście. To powieść, któ­ra udo­wad­nia, że śro­do­wi­sko aka­de­mic­kie to nie tyl­ko kawiar­nia­ne deli­be­ra­cje, lecz tak­że peł­no­praw­na wypra­wa w głąb ludz­kiej ambi­cji, obse­sji i nie­zdro­wej ilo­ści kofe­iny. Inny­mi sło­wy: nauko­we pie­kieł­ko, ale poda­ne tak, być czy­tel­nik nie był w sta­nie się od nie­go oderwać.