Teo­re­tycz­nie każ­da książ­ka zasłu­gu­je na szan­sę. Coś, co się ogó­ło­wi nie podo­ba może oka­zać się strza­łem w dzie­siąt­kę dla kogoś inne­go. Dzia­ła to oczy­wi­ście rów­nież w dru­gą stro­nę – książ­ki wychwa­la­ne pod nie­bio­sa dla nie­któ­rych będą nie­straw­ną pap­ką, któ­rej po pro­stu nie da się czy­tać. Każ­dy ma inny gust i o tym czy dany tytuł mu zasma­ku­je dowie się tyl­ko, zaglą­da­jąc do lek­tu­ry. Nie­któ­rzy maso­chi­stycz­nie czy­ta­ją złe książ­ki od deski do deski, żeby dopie­ro po dobrnię­ciu do ostat­nie­go zda­nia przy­znać na głos, jakie to było złe. Inni koń­czą przy­go­dę z tek­stem po zapo­zna­niu się z pierw­szy­mi stro­na­mi, jed­nym, może dwo­ma rozdziałami.