Czy wie­cie, że naród czy­ta­ją­cy naj­wię­cej ksią­żek per capi­ta miesz­ka na mroź­nej pół­noc­nej wyspie nie­mal­że pozba­wio­nej drzew? Pozba­wio­ny pod­sta­wo­wych źró­deł surow­ca, z któ­re­go moż­na pro­du­ko­wać papier – ele­men­tar­ny budu­lec opa­słych tomów? A jed­nak jego umi­ło­wa­nie powie­ści jest tak wiel­kie, że nie tyl­ko od wie­ków zdo­by­wa je mimo wszel­kich prze­ciw­no­ści losu, ale też w okre­sie świąt rynek zale­wa tak prze­ogrom­na ilość publi­ka­cji, że nazy­wa się to „powo­dzią ksią­żek”. Dopraw­dy, Island­czy­cy są nie­sa­mo­wi­ci i chy­ba nikt nie kocha czy­tać tak jak oni. A zja­wi­sko to trwa od wieków.