W 2013 roku Kra­ków został wyróż­nio­ny pre­sti­żo­wym tytu­łem Mia­sta Lite­ra­tu­ry UNESCO. Z ini­cja­ty­wy Kra­kow­skie­go Biu­ra Festi­wa­lo­we­go ruszył boga­ty, roz­pi­sa­ny na kil­ka lat pro­gram wyda­rzeń kul­tu­ral­nych mają­cych pod­kre­ślić nowy sta­tus daw­nej sto­li­cy Pol­ski. Rok póź­niej w ramach tego wła­śnie pro­gra­mu zor­ga­ni­zo­wa­no akcję „Kody Mia­sta” upa­mięt­nia­ją­cą ludzi lite­ra­tu­ry, któ­rzy w jakiś spo­sób z Kra­ko­wem byli związani. 

Topos psa prze­wi­ja się przez lite­ra­tu­rę – podob­nie jak motyw kota (o któ­ry pisa­li­śmy tutaj) – bodaj od pierw­szych sen­sow­nych wypo­wie­dzi ludz­kich, wystę­pu­je we wsze­la­kich mito­lo­giach przyj­mu­jąc róż­ne funk­cje, zna­cze­nia czy for­my. Słow­ni­ki bądź ency­klo­pe­die sym­bo­li i prze­są­dów mogą świad­czyć o wsze­la­kie­go rodza­ju wizjach, war­to­ściach, wymia­rach, rolach psów i pso­wa­tych odgry­wa­nych w poszcze­gól­nych kul­tu­rach, co oczy­wi­ście prze­kła­da się na two­ry lite­rac­kie i wie­rze­nia zwią­za­ne z owy­mi zwie­rzę­ta­mi. Roz­ma­ite powie­dze­nia, porów­na­nia etc. tak­że są swe­go rodza­ju kon­ty­nu­acją i pochod­ną wszyst­kie­go, co wią­za­no z psa­mi: pogo­da pod psem, pies na baby, wier­ność psa – to zapew­ne więk­szość z tych sfor­mu­ło­wań odzwier­cie­dla­ło zabo­bo­ny poszcze­gól­nych ludów.