Topos psa prze­wi­ja się przez lite­ra­tu­rę – podob­nie jak motyw kota (o któ­ry pisa­li­śmy tutaj) – bodaj od pierw­szych sen­sow­nych wypo­wie­dzi ludz­kich, wystę­pu­je we wsze­la­kich mito­lo­giach przyj­mu­jąc róż­ne funk­cje, zna­cze­nia czy for­my. Słow­ni­ki bądź ency­klo­pe­die sym­bo­li i prze­są­dów mogą świad­czyć o wsze­la­kie­go rodza­ju wizjach, war­to­ściach, wymia­rach, rolach psów i pso­wa­tych odgry­wa­nych w poszcze­gól­nych kul­tu­rach, co oczy­wi­ście prze­kła­da się na two­ry lite­rac­kie i wie­rze­nia zwią­za­ne z owy­mi zwie­rzę­ta­mi. Roz­ma­ite powie­dze­nia, porów­na­nia etc. tak­że są swe­go rodza­ju kon­ty­nu­acją i pochod­ną wszyst­kie­go, co wią­za­no z psa­mi: pogo­da pod psem, pies na baby, wier­ność psa – to zapew­ne więk­szość z tych sfor­mu­ło­wań odzwier­cie­dla­ło zabo­bo­ny poszcze­gól­nych ludów.

Powsta­nie War­szaw­skie nale­ży do naj­bar­dziej tra­gicz­nych wyda­rzeń w histo­rii nasze­go kra­ju. Wybu­chło 1 sierp­nia 1944 o godzi­nie 17.00. Armia Kra­jo­wa pla­no­wa­ła wyzwo­lić War­sza­wę spod oku­pa­cji nie­miec­kie jesz­cze przed wkro­cze­niem tam Armii Czer­wo­nej. Mia­ło to poka­zać przy­wód­com alian­tów, że Pola­cy sami potra­fią odzy­skać swo­ją sto­li­cę i umoc­nić pozy­cję nego­cja­cyj­ną pol­skie­go rzą­du na uchodź­stwie. Ponie­śli okrut­ną klę­skę. Wal­ki trwa­ły przez ponad dwa mie­sią­ce – do 3 października.