Naj­lep­sze histo­rie pisze życie, a reży­se­ru­je Pasi­kow­ski – gło­si zna­ne powie­dze­nie. Cza­sa­mi jed­nak nie trze­ba nawet Pasi­kow­skie­go, wystar­czy tyl­ko tro­chę cza­su, by spi­sać swo­je wspo­mnie­nia. Moż­na też pocze­kać, aż znaj­dzie się ktoś chęt­ny, kto zro­bi to za nas. Bio­gra­fie i auto­bio­gra­fie cie­szą się spo­rą popu­lar­no­ścią na ryn­ku lite­rac­kim. Wśród nich jed­nak wie­le to strasz­nie sła­be pozy­cje. W przy­pad­ku auto­bio­gra­fii czę­sto jest to wina same­go auto­ra, któ­ry nie potra­fi inte­re­su­ją­co przed­sta­wić swo­je­go życia, zbyt­nio kolo­ry­zu­je, ma sła­be­go gho­stw­ri­te­ra lub po pro­stu nie ma nicze­go cie­ka­we­go do prze­ka­za­nia. Podob­nie jest z bio­gra­fia­mi – pisa­rze, któ­rzy bio­rą się za opi­sy­wa­nie cudzych losów nie mają ku temu odpo­wied­niej wie­dzy, two­rzą laur­kę lub zwy­czaj­nie zmy­śla­ją. Na szczę­ście z całe­go tego gąsz­czu da się wyłu­skać tytu­ły war­te uwa­gi – intry­gu­ją­ce i porząd­nie napisane.

Dziś nie­mal na całym świe­cie bar­dzo moc­no pro­mu­je się zdro­wy tryb życia, a wszel­kie­go rodza­ju używ­ki, zwłasz­cza papie­ro­sy są sze­ro­ko boj­ko­to­wa­ne. Wszy­scy wie­my, że nało­gi są złe, wie­my rów­nież, że nało­gi są strasz­nie dro­gie. Nie wszę­dzie jed­nak takie myśle­nie jest codzien­no­ścią. Przy­kła­do­wo w Tur­cji pali każ­dy (oczy­wi­ste uogól­nie­nie auto­ra pod­kre­śla­ją­ce dra­ma­tyzm sytu­acji), a rząd usil­nie, choć jak dotych­czas bez­sku­tecz­nie sta­ra się z tym wal­czyć. Szcze­gól­nie więc cie­szą przy­pad­ki ludzi, któ­rym tak­że chce się coś z tym robić. A jeśli połą­czyć dodat­ko­wo wal­kę z papie­ro­sa­mi z pasją do ksią­żek? Poznaj­cie meto­dę Yusu­fa Özmerdivenliego.

W 1812 roku, dokład­niej w dniach 29–30 paź­dzier­ni­ka, Jane Austen pisa­ła list do jed­nej ze swo­ich ulu­bio­nych sio­strze­nic, Anny Lefroy. Odno­sił się on przede wszyst­kim do auto­ra Rache­la Hun­te­ra, któ­re­go powieść „Lady Mac­la­irn, the Vic­tim of Vil­la­ny” oby­dwie prze­czy­ta­ły w tam­tym okre­sie. Teraz list tra­fił na licy­ta­cję, jed­nak oka­zu­je się, że nie była to taka zwy­czaj­na wiadomość!