Naj­lep­sze histo­rie pisze życie, a reży­se­ru­je Pasi­kow­ski – gło­si zna­ne powie­dze­nie. Cza­sa­mi jed­nak nie trze­ba nawet Pasi­kow­skie­go, wystar­czy tyl­ko tro­chę cza­su, by spi­sać swo­je wspo­mnie­nia. Moż­na też pocze­kać, aż znaj­dzie się ktoś chęt­ny, kto zro­bi to za nas. Bio­gra­fie i auto­bio­gra­fie cie­szą się spo­rą popu­lar­no­ścią na ryn­ku lite­rac­kim. Wśród nich jed­nak wie­le to strasz­nie sła­be pozy­cje. W przy­pad­ku auto­bio­gra­fii czę­sto jest to wina same­go auto­ra, któ­ry nie potra­fi inte­re­su­ją­co przed­sta­wić swo­je­go życia, zbyt­nio kolo­ry­zu­je, ma sła­be­go gho­stw­ri­te­ra lub po pro­stu nie ma nicze­go cie­ka­we­go do prze­ka­za­nia. Podob­nie jest z bio­gra­fia­mi – pisa­rze, któ­rzy bio­rą się za opi­sy­wa­nie cudzych losów nie mają ku temu odpo­wied­niej wie­dzy, two­rzą laur­kę lub zwy­czaj­nie zmy­śla­ją. Na szczę­ście z całe­go tego gąsz­czu da się wyłu­skać tytu­ły war­te uwa­gi – intry­gu­ją­ce i porząd­nie napisane.