Nagro­da Booke­ra to bodaj naj­bar­dziej pre­sti­żo­we wyróż­nie­nie lite­rac­kie usta­no­wio­ne w Wiel­kiej Bry­ta­nii. Do 2014 roku przy wybo­rze naj­lep­szej powie­ści bra­no pod uwa­gę utwo­ry napi­sa­ne w języ­ku angiel­skim pocho­dzą­ce z Wiel­kiej Bry­ta­nii oraz Wspól­no­ty Naro­dów, czy­li zrze­sze­nia nie­pod­le­głych kra­jów, z któ­rych więk­szość była w ubie­głych wie­kach czę­ścią bry­tyj­skie­go impe­rium kolo­nial­ne­go. W 2014 roku zmie­nio­no jed­nak zasa­dy. Od tego cza­su o Nagro­dę Booke­ra wal­czyć może każ­da powieść napi­sa­na w języ­ku angiel­skim. Teraz bry­tyj­scy wydaw­cy – po czte­rech edy­cjach – opro­te­sto­wu­ją nagro­dę. Widzą w niej licz­ne zagro­że­nia, wśród któ­rych na pierw­szy plan wysu­wa się homo­ge­ni­za­cja lite­ra­tu­ry, ame­ry­ka­ni­za­cja kul­tu­ry i oczy­wi­ście rażą­ce spad­ki w słup­kach sprzedaży.