Potwór Fran­ken­ste­ina nale­ży do naj­słyn­niej­szych popkul­tu­ro­wych mon­strów. Kre­acja sza­lo­ne­go naukow­ca już od pra­wie dwu­stu lat jest obec­na w zbio­ro­wej świa­do­mo­ści. Przez wie­le osób (w tym m.in. Bria­na Aldis­sa) uwa­ża­na jest za pierw­szą książ­kę scien­ce-fic­tion. Nie­wąt­pli­wie dzie­ło Shel­ley wywar­ło znacz­ny wpływ na wie­le aspek­tów naszej popkul­tu­ry – na przy­kład na to, jak w wie­lu dzie­łach przed­sta­wia­ni są ucze­ni, sta­ra­ją­cy się „bawić w boga”, a tak­że w jaki spo­sób opo­wia­da się o isto­tach, będą­cych ich kre­acja­mi. „Fran­ken­ste­in” jest książ­ką o gra­ni­cach nauki, zada­ją­cą pyta­nia o odpo­wie­dzial­ność stwór­cy za dzie­ło oraz o to, co decy­du­je o naszym czło­wie­czeń­stwie. Waż­ne miej­sce zaj­mu­je w niej też spra­wa tole­ran­cji odmien­no­ści. Nie­daw­no obcho­dzi­li­śmy 220 uro­dzi­ny Mary Shel­ley, autor­ki któ­ra napi­sa­ła „Fran­ken­ste­ina, czy­li współ­cze­sne­go Pro­me­te­usza”) – z tej oka­zji przy­po­mi­na­ny jej syl­wet­kę, oraz naj­słyn­niej­sze dzie­ło pisarki.