Czy kukiriniarz musi być brokułem? Czy slop to naprawdę peak tego, na co nas stać? Czy unc larpuje, że ma aurę? Tegoroczna lista słów nominowanych w plebiscycie Młodzieżowego Słowa Roku pokazuje m.in., jak ważna dla młodych ludzi jest autentyczność oraz zdefiniowanie, co budzi uznanie, a gdzie mamy do czynienia z bylejakością.

Do koń­ca listo­pa­da każ­da zain­te­re­so­wa­na oso­ba może oddać głos w ple­bi­scy­cie na Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2026. To już jede­na­sta edy­cja ple­bi­scy­tu. Jej wyni­ki pozna­my pod­czas Gali Fina­ło­wej Mło­dzie­żo­we­go Sło­wa Roku w grudniu.

Poni­żej pre­zen­tu­je­my listę nomi­no­wa­nych słów wraz z definicjami.

• aura / aura far­ming
  ‘cha­ry­zma, styl i zdol­ność wywie­ra­nia pozy­tyw­ne­go wra­że­nia na innych, żar­to­bli­wie ujmo­wa­ne jako zasób punk­tów, któ­re moż­na zdo­by­wać lub tra­cić; aura far­ming (far­mie­nie aury) – celo­we budo­wa­nie lub wzmac­nia­nie tego efek­tu przez efek­tow­ne, pozor­nie nie­wy­mu­szo­ne gesty, zacho­wa­nia i sty­li­za­cje’. Wyra­że­nie aura far­ming bywa rów­nież iro­nicz­nym komen­ta­rzem do prze­sad­ne­go zabie­ga­nia o podziw. Angiel­ski człon far­ming nawią­zu­je do języ­ka gier, w któ­rym ozna­cza gro­ma­dze­nie zaso­bów lub punk­tów przez wyko­ny­wa­nie okre­ślo­nych czynności.
  
  
• bro
  ‘potocz­ne, poufa­łe okre­śle­nie kole­gi lub przy­ja­cie­la, tak­że zwrot do takiej oso­by; odpo­wied­nik słów „sta­ry”, „zio­mek”, „kum­pel”. Pocho­dzi od ang. bro, skró­co­nej posta­ci sło­wa bro­ther ‘brat’.
  
  
• bro­kuł
  ‘fry­zu­ra chło­pię­ca lub męska z krót­ko przy­strzy­żo­ny­mi boka­mi i buj­ny­mi, krę­co­ny­mi lub falo­wa­ny­mi wło­sa­mi na górze, przy­po­mi­na­ją­ca różycz­kę bro­ku­łu; tak­że żar­to­bli­we okre­śle­nie noszą­ce­go ją nasto­lat­ka’. Z okre­śle­niem oso­by bywa łączo­ny ste­reo­typ nasto­lat­ka korzy­sta­ją­ce­go z hulaj­no­gi elek­trycz­nej, noszą­ce­go mar­ko­we ubra­nia i cho­dzą­ce­go na siłow­nię
  
  
• kuki­ri­niarz
  ‘potocz­ne, nie­kie­dy żar­to­bli­we okre­śle­nie użyt­kow­ni­ka lub miło­śni­ka hulaj­nóg elek­trycz­nych, zwłasz­cza mar­ki KuKi­rin. W uży­ciu prze­śmiew­czym lub kry­tycz­nym odno­si się do mło­de­go użyt­kow­ni­ka, któ­re­mu przy­pi­su­je się bra­wu­ro­wą jaz­dę, skłon­ność do popi­sów i stwa­rza­nie zagro­że­nia dla innych uczest­ni­ków ruchu’.
  
  
• larp / lar­po­wać
  ‘uda­wa­nie kogoś, kim się nie jest, kre­owa­nie się na znaw­cę lub spe­cja­li­stę w dzie­dzi­nie, w któ­rej nie ma się odpo­wied­niej wie­dzy lub kom­pe­ten­cji; odgry­wa­nie takiej roli na pokaz’. Okre­śle­nie nawią­zu­je do angiel­skie­go skró­tow­ca LARP (live action role-play­ing ‘odgry­wa­nie ról na żywo’), ozna­cza­ją­ce­go grę fabu­lar­ną, któ­rej uczest­ni­cy wcie­la­ją się w fik­cyj­ne posta­cie. W zna­cze­niu slan­go­wym odgry­wa­nie roli odno­si się jed­nak do pozo­ro­wa­nia kom­pe­ten­cji, cech lub sta­tu­su.
  
  
• son
  ‘żar­to­bli­wa lub iro­nicz­na reak­cja na coś absur­dal­ne­go, żenu­ją­ce­go lub zaska­ku­ją­ce­go, wyra­ża­ją­ca nie­do­wie­rza­nie, roz­ba­wie­nie, zaże­no­wa­nie albo roz­cza­ro­wa­nie’. Od ang. son ‘syn’, uży­wa­ne­go tak­że jako poufa­ły zwrot do roz­mów­cy. W obie­gu memicz­nym może funk­cjo­no­wać jako samo­dziel­na reak­cja. Wystę­pu­je rów­nież w zapi­sie SON i w połą­cze­niu z emo­ji, zwłasz­cza przed­sta­wia­ją­cy­mi pła­czą­cą twarz, zwię­dłą różę oraz zła­ma­ne ser­ce, któ­re zależ­nie od kon­tek­stu pod­kre­śla­ją roz­ba­wie­nie, iro­nię, zaże­no­wa­nie lub roz­cza­ro­wa­nie.
  
  
• peak
  ‘zna­ko­mi­ty, naj­wyż­szej jako­ści, naj­lep­szy w swo­jej kate­go­rii; tak­że szczy­to­wa for­ma lub naj­wyż­szy sto­pień nasi­le­nia jakiejś cechy bądź zja­wi­ska’. Od ang. peak ‘szczyt, naj­wyż­szy poziom’. Wyra­że­nie być w peaku ozna­cza ‘być w szczy­to­wej for­mie’. Sło­wo może też odno­sić się do zja­wisk oce­nia­nych nega­tyw­nie, np. peak głu­po­ty ‘szczyt głupoty’.
  
  
• pła­kał
  ‘prze­śmiew­czy komen­tarz o kimś, kto został zawsty­dzo­ny, poko­na­ny lub pozba­wio­ny pew­no­ści sie­bie’. Memicz­ny cytat z wypo­wie­dzi Doro­ty Wel­l­man w pod­ca­ście Impon­de­ra­bi­lia. Dzien­ni­kar­ka opo­wia­da­ła o spo­tka­niu z inter­ne­to­wym hej­te­rem, któ­ry – według jej rela­cji – pod­czas bez­po­śred­niej kon­fron­ta­cji pła­kał i prze­pra­szał za obraź­li­we wpisy.
  
  
• slop
  ‘tre­ści, zwłasz­cza cyfro­we, oce­nia­ne jako bez­war­to­ścio­we lub wtór­ne, czę­sto pro­du­ko­wa­ne maso­wo, zwłasz­cza za pomo­cą gene­ra­tyw­nej sztucz­nej inte­li­gen­cji (wów­czas: AI slop); sze­rzej – sche­ma­tycz­ne, mało ambit­ne wytwo­ry kul­tu­ry, np. gry, fil­my czy książ­ki, obli­czo­ne na łatwą kon­sump­cję’. Wyraz pocho­dzi od ang. slop ‘pomy­je, bre­ja’.
  
  
• spływ­ka – ‘żar­to­bli­wa lub lek­ce­wa­żą­ca for­mu­ła odpra­wia­nia roz­mów­cy, wyra­ża­ją­ca żąda­nie odej­ścia lub zakoń­cze­nia roz­mo­wy’; odpo­wied­nik „spły­waj”, „spa­daj”.
  
  
• tuff – ‘atrak­cyj­ny, mod­ny, efek­tow­ny, budzą­cy uzna­nie’. Slan­go­wy wariant ang. tough ‘twar­dy, moc­ny’. Odno­si się zwłasz­cza do ubrań, dodat­ków i sty­li­za­cji, ale tak­że do osób, muzy­ki i innych rze­czy, któ­re robią wra­że­nie. Bywa uży­wa­ny iro­nicz­nie. W pol­skim obie­gu wystę­pu­je m.in. wymo­wa „tuf”.
  
  
• unc – ‘żar­to­bli­we lub lek­ce­wa­żą­ce okre­śle­nie oso­by, zwy­kle męż­czy­zny, postrze­ga­nej jako star­sza, sta­ro­świec­ka lub nie­zna­ją­ca aktu­al­nych tren­dów’. Od ang. unc, skró­co­nej posta­ci sło­wa unc­le ‘wujek’. Okre­śle­nie nie wyzna­cza sta­łej gra­ni­cy wie­ku – z per­spek­ty­wy nasto­lat­ków może odno­sić się tak­że do mło­de­go doro­słe­go, np. oso­by po trzy­dzie­st­ce. W tym uży­ciu jest zbli­żo­ne do słów „wap­niak” i „boomer”. Wyra­że­nie unc beha­vior ozna­cza zacho­wa­nie koja­rzo­ne ze star­szym pokoleniem.

Redak­cja por­ta­lu Niestatystyczny.pl z rado­ścią odno­to­wu­je, że po kil­ku incy­den­tach, gdy dopusz­czo­ne do fina­łu sło­wa łama­ły regu­la­min ple­bi­scy­tu, tego­rocz­na dwu­nast­ka pozwa­la cie­szyć się sło­wo­twór­stwem i języ­ko­znaw­stwem bez nie­po­trzeb­nych kontrowersji.

– (…) popu­lar­ność sło­wa lar­po­wać mówi nam coś waż­ne­go o współ­cze­snej mło­dzie­ży. Poka­zu­je, jak dużą war­tość ma dla niej auten­tycz­ność i jak nie­chęt­nie patrzy na wszel­kie prze­ja­wy pozer­stwa. Nazwa­nie czy­je­goś zacho­wa­nia lar­pem pozwa­la zakwe­stio­no­wać jego wia­ry­god­ność, a cza­sem po pro­stu zde­ma­sko­wać uda­wa­nie. W świe­cie inter­ne­tu, w któ­rym tak łatwo prze­jąć cudzą opi­nię, wykre­ować wize­ru­nek czy ode­grać dowol­ną rolę, bycie sobą nabie­ra szcze­gól­ne­go zna­cze­nia – zauwa­ża Jakub Kostec­ki z Obser­wa­to­rium Języ­ka i Kul­tu­ry Mło­dzie­ży dzia­ła­ją­ce­go przy Uni­wer­sy­te­cie Jana Kocha­now­skie­go w Kielcach.

– Na pew­no czo­łów­ka tego­rocz­nej edy­cji Mło­dzie­żo­we­go Sło­wa Roku sygna­li­zu­je lek­kie zmę­cze­nie bra­in­ro­ta­mi, czy­li pozba­wio­nym więk­sze­go zna­cze­nia popu­lar­ny­mi zbit­ka­mi w rodza­ju „ski­bi­di” czy „tra­la­le­ro tra­la­la”, tak powszech­ny­mi w poprzed­nich edy­cjach, czy wresz­cie enig­ma­tycz­ny­mi zawo­ła­nia­mi z fil­mi­ków na Tik­To­ku. Opi­su­je­my nimi ele­men­ty cał­kiem fizycz­nej, nama­cal­nej rze­czy­wi­sto­ści (kuki­ri­nia­rze, bro­kuł, unc), albo pięt­nu­je­my uda­wa­nie i sztucz­ność (slop, larp). Tak­że boha­te­ro­wie tego języ­ka oka­zu­ją się tymi, o któ­rych naj­młod­sza gene­ra­cja może bez pro­ble­mu – choć­by i w realu – poroz­ma­wiać ze star­szy­mi – wska­zu­je Bar­tek Cha­ciń­ski, czło­nek Rady Języ­ka Pol­skie­go przy Pre­zy­dium Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. – W swo­im komen­ta­rzu opi­su­je posta­ci zwią­za­ne bez­po­śred­nio z poszcze­gól­ny­mi sło­wa­mi; jed­nym z nich jest Timo­thée Cha­la­met. – Ten odtwór­ca głów­nej roli w fil­mo­wym cyklu „Diu­na” pod koniec ubie­głe­go roku ogło­sił w social mediach, że „ofi­cjal­nie jest już uncem”. Dla­cze­go? Bo 27 grud­nia 2025 r. skoń­czył 30 lat, a to wła­śnie jest umow­na gra­ni­ca tej nowej odsło­ny boomer­stwa, wap­niac­twa lub dzia­der­stwa, bo unc ozna­cza defi­ni­tyw­ne poże­gna­nie z mło­dym wie­kiem. To ter­min, któ­rym star­szych od sie­bie opi­su­je tzw. gene­ra­cja Alfa (czy­li ci uro­dze­ni po 2010 r.), wła­śnie ci, dla któ­rych Cha­la­met jest poko­le­nio­wym wzo­rem i ido­lem. I zara­zem ci, któ­rzy czę­sto bio­rą udział w ple­bi­scy­cie na Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku.

– (…) war­to zwró­cić uwa­gę, że pocho­dze­nie sło­wa „pła­kał” wywo­dzi się z wypo­wie­dzi w pod­ca­ście Doro­ty Wel­l­man (funk­cjo­nu­ją­cej głów­nie w sta­cji TVN, ale tak­że pro­wa­dzą­cej cza­sa­mi róż­ne for­my medial­ne w inter­ne­cie). Wypo­wiedź ta była bez­po­śred­nim nawią­za­niem do jej doświad­czeń w zakre­sie agre­sji elek­tro­nicz­nej (obraź­li­we komen­ta­rze) oraz tego jak zde­ma­sko­wa­ła ich auto­ra, któ­ry kajał się za swo­je postę­po­wa­nie, „pła­cząc”, kie­dy odwie­dzi­ła go w jego miej­scu pra­cy. Wie­le cie­ka­wych kwe­stii się tutaj poja­wia. Po pierw­sze, mimo że wypo­wiedź, któ­ra się „przy­ję­ła”, pocho­dzi z inter­ne­tu, to sam fakt, że tak się sta­ło, jest powią­za­ny praw­do­po­dob­nie z szer­szą wie­lo­let­nią medial­ną obec­no­ścią dzien­ni­kar­ki. Po dru­gie, uży­cie sło­wa „pła­kać” wią­że się z okre­ślo­nym dzia­ła­niem „obron­nym” ofia­ry cyber­prze­mo­cy. Ozna­cza to, że uży­wa­nie tego sło­wa może zachę­cić wie­le osób do zapo­zna­nia się z kon­tek­stem i obej­rze­nia pier­wot­ne­go mate­ria­łu. Może to jako „sku­tek ubocz­ny” zwra­cać uwa­gę na pro­blem agre­sji i prze­mo­cy sie­ci, a tak­że na moż­li­wo­ści moty­wa­cji i inspi­ra­cji do dzia­ła­nia dla tych, któ­rzy takich zja­wisk doświad­cza­ją. Myślę, że to waż­ne w kon­tek­ście choć­by naj­now­szych wyni­ków, pro­wa­dzo­nych przez mój zespół w Pol­sce badań EU Kids Onli­ne poka­zu­ją­cych, że eks­po­zy­cja, zwy­kle nie­za­mie­rzo­na, na tre­ści i dzia­ła­nia o cha­rak­te­rze agre­syw­nym, jest wśród mło­dych ludzi w Pol­sce wyso­ka – pod­kre­śla Jacek Pyżal­ski, któ­ry jako pro­fe­sor Wydzia­łu Stu­diów Edu­ka­cyj­nych Uni­wer­sy­te­tu im. A. Mic­kie­wi­cza w Pozna­niu już nie­mal od dwóch dekad bada inte­rak­cje mediów i tech­no­lo­gii cyfro­wej z roz­wo­jem młodzieży.

– Sub­kul­tu­ry jesz­cze nie powie­dzia­ły ostat­nie­go sło­wa! – dekla­ru­je prze­wod­ni­czą­ca jury, Anna Wile­czek, pro­fe­sor­ka UJK, kie­row­nicz­ka Zakła­dem Badań nad Dys­kur­sem oraz Obser­wa­to­rium Języ­ka i Kul­tu­ry Mło­dzie­ży Uni­wer­sy­te­tu Jana Kocha­now­skie­go w Kiel­cach. – Od zawsze koja­rzo­ne z mło­dzie­żą i jej bun­tem sta­wa­ły się sym­bo­lem poko­le­nio­wej rebe­lii – mniej lub bar­dziej bez­piecz­nej, bo nie­kie­dy tyl­ko este­tycz­nej. Dziś sta­ją coraz bar­dziej „nowo­cze­sne”. Współ­cze­sna sub­kul­tu­ro­wość ma na przy­kład napęd elek­trycz­ny. Widać to w śro­do­wi­sku kuki­ri­nia­rzy, któ­re­go zna­kiem roz­po­znaw­czym sta­ły się hulaj­no­gi mar­ki KuKi­rin. Wspól­ne prze­jaz­dy mają swo­je inter­ne­to­we życie, obra­sta­ją żar­ta­mi i komen­ta­rza­mi. Oczy­wi­ście, o zwar­tej sub­kul­tu­rze na wzór pun­ków czy meta­li war­to tu mówić ostroż­nie. Wyraź­nie widać jed­nak sub­kul­tu­ro­wy mecha­nizm – potrze­bę odróż­nie­nia się od innych i roz­po­zna­nia swo­ich. (…) Moż­na tu dostrzec pokre­wień­stwo z kul­tu­rą skej­tów, w któ­rej desko­rol­ka poma­ga­ła roz­po­zna­wać ludzi o podob­nych zain­te­re­so­wa­niach i sty­lu życia. Tyle że zna­cze­nie nazwy współ­two­rzą też obser­wa­to­rzy. W jed­nych ustach kuki­ri­niarz nazy­wa uczest­ni­ka śro­do­wi­ska, w innych przy­wo­łu­je ste­reo­typ bra­wu­ro­we­go nasto­lat­ka. Sło­wo potra­fi jed­no­cze­śnie iden­ty­fi­ko­wać gru­pę i usta­wiać ją pod pręgierzem.

Oso­by uważ­nie obser­wu­ją­ce ple­bi­scy­ty Mło­dzie­żo­we­go Sło­wa Roku bez wąt­pie­nia zauwa­ży­ły zmia­nę w skła­dzie jury. Przez lata two­rzy­li je prof. ucz. dr hab. Anna Wile­czek, prof. dr hab Ewa Koło­dzie­jek, prof dr hab. Marek Łaziń­ski oraz red. Bar­tek Chaciński.

Prze­wod­ni­czą­cą jury pozo­sta­ła Anna Wile­czek, a obok Bart­ka Cha­ciń­skie­go zasie­dli w nim po raz pierw­szy Jacek Pyżal­ski i Jakub Kostec­ki – obec­ność tego dru­gie­go zasłu­gu­je na szcze­gól­ną uwa­gę, ponie­waż choć uzy­skał już tytuł licen­cja­ta, to wciąż pozo­sta­je stu­den­tem, więc język mło­dzie­żo­wy może badać nie tyl­ko z per­spek­ty­wy naukow­ca, ale przede wszyst­kim – użytkownika.

Poni­żej przy­bli­ża­my syl­wet­ki obec­ne­go skła­du jury ple­bi­scy­tu na Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku.

• ucz. dr hab. Anna Wile­czek
  Pro­fe­sor­ka Uni­wer­sy­te­tu Jana Kocha­now­skie­go w Kiel­cach. Pra­cu­je w Insty­tu­cie Lite­ra­tu­ro­znaw­stwa i Języ­ko­znaw­stwa UJK, gdzie kie­ru­je Zakła­dem Badań nad Dys­kur­sem.
  Jest zało­ży­ciel­ką i kie­row­nicz­ką Obser­wa­to­rium Języ­ka i Kul­tu­ry Mło­dzie­ży. Zaj­mu­je się tak­że dys­kur­sem edu­ka­cyj­nym, komu­ni­ka­cją inter­ne­to­wą oraz kom­pe­ten­cją języ­ko­wą i komu­ni­ka­cyj­ną dzie­ci. Jest autor­ką i współ­au­tor­ką wie­lu publi­ka­cji poświę­co­nych ana­li­zie języ­ka i komu­ni­ka­cji w per­spek­ty­wie spo­łecz­no-kul­tu­ro­wej i peda­go­gicz­nej, m.in. Mło­de sło­wa. Obraz świa­ta, kre­acje, kon­tek­sty (2023), Język i komu­ni­ka­cja. Wpro­wa­dze­nie dla peda­go­gów (2020), Kod mło­do­ści. Mło­do­mo­wa w aspek­tach spo­łecz­no-kul­tu­ro­wych (2018), Szkol­na (nie)komunikacja. Barie­ry w dys­kur­sie wcze­snosz­kol­nym (2015) wyda­nych przez PWN. Nale­ży m.in. do The Inter­na­tio­nal Asso­cia­tion for Rese­arch in L1 Edu­ca­tion oraz Pol­skie­go Towa­rzy­stwa Języ­ko­znaw­cze­go, jest człon­ki­nią Zespo­łu Dydak­tycz­ne­go Rady Języ­ka Pol­skie­go. Prze­wod­ni­czy Jury ple­bi­scy­tu Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku (od 2022 r.).

• Bar­tek Cha­ciń­ski
  Języ­ko­znaw­ca, publi­cy­sta i popu­la­ry­za­tor nauki, czło­nek Rady Języ­ka Pol­skie­go.
  Redak­tor dzia­łu kul­tu­ry, zastęp­ca redak­to­ra naczel­ne­go tygo­dni­ka „Poli­ty­ka”; pisze o muzy­ce, kul­tu­rze popu­lar­nej i języ­ku, zaj­mu­je się zwłasz­cza kwe­stia­mi współ­cze­sne­go języ­ka mło­dzie­żo­we­go oraz współ­cze­sny­mi prze­mia­na­mi języ­ka pol­skie­go, neo­lo­gi­zma­mi, zapo­ży­cze­nia­mi i wpły­wem mediów spo­łecz­no­ścio­wych. Opu­bli­ko­wał m.in. serię Słow­ni­ków naj­młod­szej pol­sz­czy­zny. Czło­nek Rady Języ­ka Pol­skie­go przy Pre­zy­dium Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. Od wie­lu lat współ­pra­cu­je z radio­wą Dwój­ką, pro­wa­dzi blog muzycz­ny Poli­fo­nia. Juror Ple­bi­scy­tu Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku.

• Jakub Kostec­ki
  Licen­cjat lin­gwi­sty­ki sto­so­wa­nej, stu­dent lin­gwi­sty­ki II stop­nia, czło­nek Obser­wa­to­rium Języ­ka i Kul­tu­ry Mło­dzie­ży UJK. Autor tek­stów doty­czą­cych emo­ji i tłu­ma­czeń do anglo­ję­zycz­nej stro­ny Obser­wa­to­rium. Uczest­nik audy­cji radio­wych i pod­ca­stu „Mło­de sło­wa”. Inte­re­su­je się homo­ni­mią i poli­se­mią języ­ka angiel­skie­go, mło­do­mo­wa oraz prze­ja­wa­mi współ­cze­snej popkultury.

• Jacek Pyżal­ski
  Pro­fe­sor Wydzia­łu Stu­diów Edu­ka­cyj­nych Uni­wer­sy­te­tu im. A. Mic­kie­wi­cza w Pozna­niu. Od dwu­dzie­stu lat bada związ­ki uży­wa­nia tech­no­lo­gii cyfro­wych z edu­ka­cją, zdro­wiem i funk­cjo­no­wa­niem spo­łecz­nym mło­dych ludzi
  Pro­fe­sor na Wydzia­le Stu­diów Edu­ka­cyj­nych Uni­wer­sy­te­tu im. Ada­ma Mic­kie­wi­cza w Pozna­niu. Pomy­sło­daw­ca, kie­row­nik i wyko­naw­ca ponad sześć­dzie­się­ciu mię­dzy­na­ro­do­wych i kra­jo­wych pro­jek­tów badaw­czych, w tym pre­sti­żo­wych pro­jek­tów mię­dzy­na­ro­do­wych tj. ECIP, EU Kids Onli­ne, ySkills (Hory­zont 2020), Lights4Violence (Hory­zont 2020). Repre­zen­tant Pol­ski w pię­ciu akcjach COST Euro­pej­skiej Fun­da­cji Nauki. Autor licz­nych publi­ka­cji, w tym pierw­szej na pol­skim ryn­ku mono­gra­fii nauko­wej doty­czą­cej cyber­prze­mo­cy. Wice­pre­zes Pol­skie­go Towa­rzy­stwa Edu­ka­cji Medial­nej. Czło­nek Rady Fun­da­cji Daje­my Dzie­ciom Siłę oraz rady pro­gra­mo­wej Fun­da­cji Oran­ge. Czło­nek Komi­te­tu Nauk Peda­go­gicz­nych Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. Czło­nek Zespo­łu ds. Zespo­łu ds. Prze­ciw­dzia­ła­nia Uza­leż­nie­niom Beha­wio­ral­nym w Kra­jo­wym Cen­trum Prze­ciw­dzia­ła­nia Uza­leż­nie­niom. Wie­lo­krot­nie nagra­dza­ny za dzia­łal­ność nauko­wą, m. in. nagro­dą im. prof. Toma­sza Hof­mo­kla w kate­go­rii „Spo­łe­czeń­stwo Infor­ma­cyj­ne” (NASK), nagro­dą na Nagro­da na stu­le­cie UAM Dosko­na­łość w nauce – uży­tecz­ność w prak­ty­ce). Czte­ro­krot­nie na liście 100 osób, któ­re przy­czy­ni­ły się do roz­wo­ju kom­pe­ten­cji cyfro­wej w Pol­sce decy­zją Kapi­tu­ły Pol­skie­go Sze­ro­kie­go Poro­zu­mie­nia na Rzecz Roz­po­wszech­nie­nia Umie­jęt­no­ści Cyfro­wych (obec­nie na Liście Hono­ro­wej). Pomy­sło­daw­ca i redak­tor pierw­sze­go w Pol­sce pod­ręcz­ni­ka do kry­zy­so­wej edu­ka­cji zdal­nej, pt. Edu­ka­cja w cza­sach pan­de­mii wiru­sa COVID-19. Z dystan­sem o tym, co robi­my obec­nie jako nauczy­cie­le. Lau­re­at nagro­dy spe­cjal­nej im. Ali­ny Mar­go­lis-Edel­man za wybit­ne dzia­ła­nia na rzecz dzieci.

Gło­so­wać w ple­bi­scy­cie na Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2026 moż­na do 30 listo­pa­da włącz­nie na stro­nie Słow­ni­ka Języ­ka Pol­skie­go PWN.

Anna Tess Gołębiowska

Reklama

Czy­taj też: Gło­so­wa­nie na Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2024. Jury już tra­dy­cyj­nie łamie wła­sny regulamin

Czy­taj też: Rekor­do­wy ple­bi­scyt na Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku! Nagro­dzo­ne „rel”, „sig­ma”, „opo­ro­wo” i „odda­je”

Czy­taj też: Finał Mło­dzie­żo­we­go Sło­wa Roku 2023. Skan­dal zwią­za­ny z tema­ty­ką samobójstwa

Czy­taj też: Mło­dzie­żo­we czy Mizo­gi­nicz­ne Sło­wo Roku? Czy inter­nau­ci napra­wią wpad­kę jury [2022]

Czy­taj też: Essa, odklej­ka i te wsty­dli­we sło­wa, czy­li ple­bi­scyt Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2022 rozstrzygnięty

Czy­taj też: Ple­bi­scyt Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2020 bez zwy­cięz­cy – inter­nau­ci posta­wi­li na „Sasi­na”. „Toza­le­żyzm” z wyróżnieniem

Czy­taj też: Kapi­tu­ła ple­bi­scy­tu dys­kwa­li­fi­ku­je sek­si­stow­skie okre­śle­nia. „Jul­ka” nie będzie Mło­dzie­żo­wym Sło­wem Roku 2020

Czy­taj też: Mło­dzie­żo­wym Sło­wem Roku 2021 został „śpiul­ko­lot”

Czy­taj też: Ple­bi­scyt Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2020 bez zwy­cięz­cy – inter­nau­ci posta­wi­li na „Sasi­na”. „Toza­le­żyzm” z wyróżnieniem

Czy­taj też: Mło­dzie­żo­wym Sło­wem Roku 2019 jest „alter­na­tyw­ka”. Wie­cie, co ono oznacza?

Czy­taj też: Zna­my mło­dzie­żo­we sło­wo roku Mło­dzie­żo­we Sło­wo Roku 2018. Jak obra­zić kogoś bez wulgaryzmów?

Czy­taj też: Wybra­no mło­dzie­żo­we sło­wo roku 2017. Wer­dykt może Was bar­dzo zaskoczyć