Dan Simmons nie żyje. Autor Hyperiona zmarł wskutek powikłań po udarze

Był auto­rem ponad 30 ksią­żek. Wybit­ny autor, któ­re­go „Hype­rion” został uho­no­ro­wa­ny m.in. Nagro­dą Hugo i Nagro­dą Locu­sa, zmarł w wie­ku 77 lat. Przy­czy­ną śmier­ci były powi­kła­nia po uda­rze mózgu.

Dan Sim­mons zmarł 21 lute­go 2026 roku w Long­mont w sta­nie Kolo­ra­do. U jego boku były obec­ne uko­cha­na żona Karen oraz cór­ka Jane Simmons.

Daniel Joseph Sim­mons przy­szedł na świat 4 kwiet­nia 1948 roku w Peorii w sta­nie Illi­no­is jako syn Rober­ta A. Sim­mon­sa oraz Kath­ryn H. Simmons.

– Jego dzie­ciń­stwo było peł­ne szczę­śli­wych wspo­mnień z jaz­dy na rowe­rze z przy­ja­ciół­mi po dro­gach oto­czo­nych pola­mi kuku­ry­dzy na Środ­ko­wym Zacho­dzie, naj­pierw w Brim­field w sta­nie Illi­no­is, a następ­nie w Pit­ts­bo­ro w sta­nie India­na – może­my prze­czy­tać w nekro­lo­gu opu­bli­ko­wa­nym na por­ta­lu Digni­ty Memorial.

Jako absol­went filo­lo­gii angiel­skiej na Wabash Col­le­ge w Craw­ford­svil­le w sta­nie India­na oraz stu­diów pody­plo­mo­wych z peda­go­gi­ki na Uni­wer­sy­te­cie Waszyng­toń­skim w St. Louis w sta­nie Mis­so­uri Dan Sim­mons poświę­cił się karie­rze nauczy­ciel­skiej. W oświa­cie prze­pra­co­wał 18 lat, współ­two­rzył oraz pro­wa­dził pro­gram dla uczniów uzdol­nio­nych, został fina­li­stą kon­kur­su Nauczy­ciel Roku w Kolo­ra­do. Był cenio­ny za inno­wa­cyj­ne i kre­atyw­ne podejście.

Dzia­łal­ność oświa­to­wa wpły­nę­ła na jego twór­czość – każ­de­go dnia opo­wia­dał swo­im uczniom frag­ment zło­żo­nej opo­wie­ści. Mło­dzież słu­cha­ła, kolo­ru­jąc wyko­na­ne przez Sim­mon­sa ilu­stra­cje. Wie­le osób wspo­mi­na­ło, że gdy histo­ria dobie­gła koń­ca ostat­nie­go dnia szko­ły, do oczu napły­nę­ły im łzy. Na kan­wach tej opo­wie­ści powstał póź­niej cenio­ny „Hype­rion”.

– Oprócz naucza­nia, wiel­ki­mi pasja­mi Dana były czy­ta­nie i pisa­nie. Jako dziec­ko czy­tał wszyst­ko, co wpa­dło mu w ręce, od komik­sów po kla­sy­kę lite­ra­tu­ry i lite­ra­tu­rę fak­tu. Przez całe życie szcze­gól­nie cenił zgłę­bia­nie wie­dzy o kosmo­sie, odkry­ciach nauko­wych i histo­rii. Już we wcze­snym dzie­ciń­stwie Dan miał nie­zwy­kły dar opo­wia­da­nia histo­rii, któ­ry stał się jego życio­wym powo­ła­niem. Jego pierw­sze opu­bli­ko­wa­ne opo­wia­da­nie uka­za­ło się w dniu naro­dzin jego cór­ki Jane – dniu, któ­ry utwier­dził go w prze­ko­na­niu, że jego praw­dzi­wą miło­ścią jest rodzi­na – może­my prze­czy­tać we wspo­mnie­niu o twórcy.

Lite­rac­kim debiu­tem Dana Sim­mon­sa było opo­wia­da­nie „Pod prąd Styk­su”, któ­re uka­za­ło się w 1982 roku na łamach „Twi­ligth Zone Maga­zi­ne”. „Pieśń Kali”, jego debiu­tanc­ka powieść, uka­za­ła się w 1985 roku i zdo­by­ła nagro­dę World Fan­tast Award. W 1987 roku twór­ca porzu­cił pra­cę w oświa­cie, by speł­nić marze­nia o zosta­niu peł­no­eta­to­wym pisarzem.

Łącz­nie opu­bli­ko­wał 31 ksią­żek, za któ­re otrzy­mał m.in. Nagro­dę Bra­ma Sto­ke­ra, Nagro­dę Locu­sa, Nagro­dę Shir­ley Jack­son oraz Nagro­dę Hugo. Zosta­ły prze­tłu­ma­czo­ne na naj­mniej 20 języ­ków i opu­bli­ko­wa­ne w 28 kra­jach. Za naj­waż­niej­sze wyróż­nie­nie Dan Sim­mons uwa­żał dok­to­rat hono­ris cau­sa swo­je­go Alma Mater, czy­li uczel­ni Wabash College.

– Podob­nie jak w przy­pad­ku jego wcze­snych pasji czy­tel­ni­czych, Dan zawsze pisał o tym, co kochał. Łamał lite­rac­kie nor­my, two­rząc w róż­nych gatun­kach, zmie­nia­jąc wydaw­ców i prze­ciw­sta­wia­jąc się pre­sji, by dosto­so­wać się do sche­ma­tycz­nych powie­ści. Jego twór­czość obej­mu­je zarów­no powie­ści histo­rycz­ne, jak i hor­ro­ry, kry­mi­na­ły i fan­ta­sty­kę. Poru­sza tema­ty od kubań­skiej siat­ki szpie­gow­skiej Erne­sta Hemin­gwaya z cza­sów II woj­ny świa­to­wej po wspi­nacz­kę gór­ską w Hima­la­jach. (…) Dan był nie­zwy­kle cie­ka­wym świa­ta uczniem, któ­ry z przy­jem­no­ścią nawią­zy­wał kon­tak­ty z inny­mi otwar­ty­mi umy­sła­mi, a licz­ne histo­rie, któ­re wymy­ślił, poma­ga­ły mu nawią­zy­wać rela­cje z inny­mi przez całe życie – gło­si wspo­mnie­nie o pisarzu.

Dan pozo­sta­wił kocha­ją­ce żonę i cór­kę Karen i Jane Sim­mons, uko­cha­ne wnu­ki Milo i Lucię Glenn oraz bra­ta Way­ne­’a Sim­mon­sa. Jego rodzi­ce i brat Ted ode­szli wcze­śniej niż on.

Kre­ma­cję Dana powie­rzo­no kapli­cy pogrze­bo­wej Ahl­berg Fune­ral Cha­pel w Long­mont w sta­nie Kolo­ra­do. Dary ku pamię­ci Dana moż­na prze­ka­zy­wać onli­ne na rzecz Wabash Col­le­ge.

Naj­waż­niej­szym dzie­łem Dana Sim­mon­sa jest cykl „Hype­rion” wyda­wa­ny w latach 1989–1997, na któ­ry skła­da­ją się czte­ry powie­ści hard scien­ce fic­tion. Począt­kiem histo­rii jest roz­po­czę­ta w oko­li­cach roku 2732 misja sied­mior­ga piel­grzy­mów podró­żu­ją­cych na pla­ne­tę Hype­rion, by zapo­biec mię­dzy­ga­lak­tycz­nej woj­nie mogą­cej przy­nieść zagła­dę ludz­ko­ści. Kapłan, Żoł­nierz, Uczo­ny, Poeta, Kapi­tan, Detek­tyw i Kon­sul będą mogli przed­sta­wić swo­je proś­by mitycz­nej isto­cie, ale speł­nio­na zosta­nie tyl­ko jed­na z nich. Łącz­nie na cykl skła­da­ją się powie­ści „Hype­rion”, „Zagłada/Upadek Hype­rio­na”, „Endy­mion” oraz „Triumf Endy­mio­na”. Tytu­ły powie­ści nawią­zu­ją do poema­tów Joh­na Keat­sa, angiel­skie­go przed­sta­wi­cie­la romantyzmu.

W Pol­sce utwo­ry Dana Sim­mon­sa uka­za­ły się w prze­kła­dzie m.in. Rado­sła­wa Janu­szew­skie­go, Mar­ka Rud­ni­ka oraz Woj­cie­cha Szypuły.

Anna Tess Gołębiowska

Zdję­cie hachettebookgroup